ذکر بی ضرورت - دو

نه "ما " ، بلکه این " من " است که بی شماری است - غلط گیری ِ یک اعتراض 

آگاهی به مثابه دخل و تصرف ناآگاهانه 

فرد ، تمام دیگران را به صورت فرد از سر باز می کند و می گذراند 

زمان می گذرد ، اما نه برای آنها ، و این جاودانگی نوعی نبودن است

به خواب رفتن ، همیشه در سطح ِ "خود را به خواب زدن "  متوقف می شود 

پس از شکست جنبش های اجتماعی می توان این گرایش را در شاعران مشاهده کرد که تمایل دارند از فعل در حالت مصدر استفاده کنند

" زمان می گذرد "  . چنین عبارتی حقیقت ندارد ، اما واقعیت دارد

ذکر بی الزام و ضروت - یک

اغلب اوقات ، دست و پا زدن ، بخصوص در جایی که آب نیست ، به غرق شدن منجر می شود

فعالیت جسمی ، به سبب ِ رستگاری روحی

تکامل ، تکامل ِ نیازها و ضعف هاست - گفتار بخشیدن به یک تک سلولی

او دوش نمی گیرد ، سرازیر می شود  ، همراه جریانی که به چاه رهسپار است

ارزان بودن ِ برخی مفاهیم زمانی آشکار می شود که به هر قیمتی سعی می کنند زنده بمانند

در راه - مجموعه ی شعر - شهین خسروی نژاد - ناشر : مولف

زیستن ، به امید ِ به دنیا آمدن 

رژیم غذایی - هفته ی سی ام - تناسب ایده ئال

امروزه آنان که از نظر اجتماع بی دست و پا محسوب می شوند ، به بهترین شکل اندام خود را تحقق بخشیده اند 

بیست و نه

شنبه

فرد را از بینایی اش گریزی نیست ، به همین جهت هرچه می بیند را از قبل دیده است

از آرمان اش پیاده می شود ، تا بتواند واقعیت را به دوش بکشد

یکشنبه

آینده اگر آینده باشد هیچ ربطی به حال و گذشته ندارد  ، آنچه قابل حدس و پیشگویی است نوعی گذشته ی تشدید شده ، نوعی حال ِ به تاخیر افتاده است 

هرکتاب مانند شکارگاهی است که در آن فرد به کمین خودش می نشیند

دوشنبه

ای کسانی که مسافت گرفته اید ، بگویید نیست این فاصله ها که می پیمایید 

بزرگترین کابوس ، خود ِ خوابیدن است

سه شنبه

دو امدادی نسل ها ، بدون هرگونه خط پایان

شعر ، سپاسگذاری از عارضه است

چهارشنبه

اکثریت افعال انسانی چیزی نیست جز یک عذرخواهی

او خواب می بیند ، و تنها به این شکل می تواند بیدار بماند

پنجشنبه

خوابیدن : حد معینی از مرگ برای زنده بودن ضرورت دارد

مفهوم نماد بخوبی نشان می دهد که هر گونه درکی از واقعیت ، واقعیت ندارد 

جمعه

" من " ، یا همان " اجتماع ِ منحوس ِ سابق بر این ما "