اردوگاه

شنبه

فرد را از بینایی اش گریزی نیست ، به همین جهت هرچه می بیند را از قبل دیده است

از آرمان اش پیاده می شود ، تا بتواند واقعیت را به دوش بکشد

یکشنبه

آینده اگر آینده باشد هیچ ربطی به حال و گذشته ندارد  ، آنچه قابل حدس و پیشگویی است نوعی گذشته ی تشدید شده ، نوعی حال ِ به تاخیر افتاده است 

هرکتاب مانند شکارگاهی است که در آن فرد به کمین خودش می نشیند

دوشنبه

ای کسانی که مسافت گرفته اید ، بگویید نیست این فاصله ها که می پیمایید 

بزرگترین کابوس ، خود ِ خوابیدن است

سه شنبه

دو امدادی نسل ها ، بدون هرگونه خط پایان

شعر ، سپاسگذاری از عارضه است

چهارشنبه

اکثریت افعال انسانی چیزی نیست جز یک عذرخواهی

او خواب می بیند ، و تنها به این شکل می تواند بیدار بماند

پنجشنبه

خوابیدن : حد معینی از مرگ برای زنده بودن ضرورت دارد

مفهوم نماد بخوبی نشان می دهد که هر گونه درکی از واقعیت ، واقعیت ندارد 

جمعه

" من " ، یا همان " اجتماع ِ منحوس ِ سابق بر این ما "