نه "ما " ، بلکه این " من " است که بی شماری است - غلط گیری ِ یک اعتراض 



آگاهی به مثابه دخل و تصرف ناآگاهانه 



فرد ، تمام دیگران را به صورت فرد از سر باز می کند و می گذراند 



زمان می گذرد ، اما نه برای آنها ، و این جاودانگی نوعی نبودن است



به خواب رفتن ، همیشه در سطح ِ "خود را به خواب زدن "  متوقف می شود 



پس از شکست جنبش های اجتماعی می توان این گرایش را در شاعران مشاهده کرد که تمایل دارند از فعل در حالت مصدر استفاده کنند



" زمان می گذرد "  . چنین عبارتی حقیقت ندارد ، اما واقعیت دارد