بدبختی های آدمی را باد ترانه ای می خواند

بگا رفتنش را آسمان پرستاره نادیده می گیرد

و هر دانه فشنگی

به سکسی نکرده می ماند

 

دولول سرشار از سخنان ناگفته است

از حرکات ناکرده

اعتراف به قتل های پنهان و

شلیک های بر زبان نیامده

 

در این دولول

حقیقت ما نهفته است

حقیقت من

و من