اردوگاه

محمد ابن عبدالله قرنها پیش گفته است مردم به دین حاکمانشان هستند ، سخن درستی است ، خصوصن درمورد  رویدادهای اخیر ایران مصداقی دو چندان دارد . باید سرکوب کنندگان فعلی را با همین میان برنامه ی ساخته شه توسط نوکرانشان هشدار داد : مردم می بینند ، مردم تکرار می کنند . همانطور که حاکمان فعلی روش های سرکوب و شنجه را دیده اند و تکرار می کنند ، صد البته بسیار سفاکانه تر از حکومت پهلوی

حکومتی که با شعار های استقلال ، آزادی و جمهوری اسلامی سر کار آمد ، حالا نه استقلال دارد ، نه آزادی . نه جمهوری است و نه اسلامی ، اما خودش نشان داد که همانطور که آمدنش با به خیابان ریختن رخ داد ، رفتنش نیز از همین راه است .  اگر وقاحت را به حدی رسانیده اند که این گونه واضح  تقلب می کنند ، مردم نیز به همین وضوح اعتراض می کنند ، اگر خود حکومت باب توهین به مراجع را در قضیه ی آقای منتظری باز کرد حالا هم باید بپیذیرد که مردم بهتر از آنچه فکر می کردند تکرار می کنند و ولایت فقیه را از بن انکار می کنند . این کودکان هر انچه را که دیده اند تکرار می کنند ، اگر حاکمان با این تکرار موافق نیستند باید عیب را در خودشان سراغ گیرند

اما تفاوتی است میان کودک در تلویزیون و مردم در خیابان ، کودک می بیند ، کودک تکرار می کند . مردم می بیند ، مردم تکرار می کند ، مردم انکار می کنند . کودک از پدر رهایی ندارد ، مردم پدر را آماج حمله ی قرار می دهند . کودک در میان برنامه  پذیرفته است که از حصار خانواده  گریزی نیست ، مردم اما فضای بیشتری را طلب می کنند . کودک در تقلید های بچه گانه اش کودک می ماند ، مردم اما خواهان فضایی هستند که در آن بتوانند به بلوغ برسند . کودک  مردم است ،  اما حالا مردم  کودک نیستند