اردوگاه

از نشانه های مرگ نه لباس سیاه است و نه مراسمی شایسته برای کفن و دفن ، مرگ آنجا سر می رسد که خاطره ها پیشاپیش حضور دارند . فردی که در خاطره هایش مستغرق است همان کسی است که خودش را می کشد و خودش نیز زیر تابوت خودش را می گیرد و به سمت قبر می رود ، اما این خاطره ها هستند که خاک را روی او می ریزند . آنجا که زندگی ، ونه زنده بودن ، پایان می یابد خاطرات آغاز می شوند چرا که می خواهند خلا زندگی را پر کنند حتا اگر به صورت یادآوری زندگی درگذشته ، گذشته ای که دیگر فاقد زنده بودن است . خاطره ، زندگی ِ بی زمان و مکان ، زندگی کردن بدون زنده بودن است