47
بسیاری از هنرمندان و متفکران ، تنها پس از مرگشان است که جایگاه درخور خود را یافته اند . این نکته نه در تاخیر دیگران ، بلکه در نفس مردن ریشه دارد . از آثار اینان می توان دریافت که آنها توانایی غلبه بر مرگ را داشته اند ، اما قهرمانانه به این رخداد وفادار مانده اند . برای اثبات این موضوع کافی است برای مدتی در آثارشان زندگی کرد
خودش را فیلم کرده است : مستندی چند اپیزودی که ساخت هر قسمت اش را یک نفر بر عهده دارد
چرا نمی توانم به خودم بخندم ؟ چون نمی توانم فاصله ام را با خودم حفظ کنم . چرا نمی توانم فاصله ام را با خودم حفظ کنم ؟ چون این فاصله امروزه در عین حقیقت نمی تواند واقعیت داشته باشد . چرا نمی تواند ؟ چون انسان برای بقا مجبور شده است خودش را دقیق تر از آنچه هست محاسبه کند .( همین نکته او را به مرگی زودرس دچار می کند ) این نکته اما عمیقا خنده دار است
آخرین انسان خطاب به والدین اش : من نیز مانند باقی انسان ها ، به عنوان یک موجود زنده از شما ممنونم ، و به عنوان یک انسان ، مانند باقی انسان ها ، هیچوقت نمی بخشمتان
او پراگماتیست است : در حق مغزش صرفه جویی می کند ، و با دست هایش می اندیشد
واقعگرایی ، تبدیل به محبوبترین شکل ایدئولوژی شده است